Paolo Restani: Eerbetoon aan Liszt

Over het evenement

Dompel jezelf onder in een avond vol betoverende klanken met het fascinerende 'Paolo Restani: Tribute to Liszt' in de illustere Sala Baldini.

Biografie Paolo Restani
Paolo Restani was een vroegrijp talent en gaf zijn eerste concert op slechts 11‐jarige leeftijd.
In 1984, op 16‐jarige leeftijd, was zijn recital in de Accademia Nazionale di Santa Cecilia in Rome (Auditorio Conciliazione) een sensationeel succes, zoals bevestigd door de meest gezaghebbende critici:
Een ster is geboren in Santa Cecilia (Mya Tannenbaum, Corriere della Sera), Voorbestemd om deel uit te maken van de grote pianotraditie van ons land (Alfredo Gasponi, Il Messaggero),
Zestien jaar oud, maar geloof het niet: Paolo Restani, die onlangs zijn opwachting maakte in de Accademia di Santa Cecilia, is ronduit schokkend (Ivana Musani, Paese Sera).

Onmiddellijk gevolgd door engagementen bij grote Europese theaters.
Onder de vele successen van die jaren was het concert in de Sala Verdi in Milaan
voor de Serate Musicali in januari 1988 memorabel: hij werd op het laatste moment gevraagd om Alexis Weissenberg te vervangen en speelde Beethovens Eroica‐variaties en Liszts 12 Etudes d'exécution transcendante.

In een carrière van meer dan veertig jaar heeft hij concerten gegeven in veel van 's werelds belangrijkste muziekcentra, waarbij hij zich onderscheidde met een zeer persoonlijke interpretatiestijl die voortdurend rijpt.
Zijn technische meesterschap en diepgang in zijn interpretatie, gericht op het transparant en waarneembaar maken van elk detail van de partituur, maken hem tot een uitmuntend artiest, vooral in het romantische repertoire, waar zijn virtuositeit doet denken aan de grote namen uit de pianotraditie: …in zijn uitvoering van Chopin zijn de overeenkomsten met Vladimir Horowitz opvallend in termen van klankkleur, rijkdom aan kleur en helderheid van melodie (Allgemeine Zeitung, ter gelegenheid van een recital in Frankfurt, 2017).

Zijn meest recente recitalwereldtournees: New York Carnegie Hall (Stern Hall) en Lincoln Center, Milaan Teatro alla Scala, Rome Teatro dell'Opera, Wenen Grosser Musikvereinsaal, Berlijn Philharmonie en Konzerthaus, Londen Royal Festival Hall en Wigmore Hall, Amsterdam Concertgebouw, Parijs Salle Pleyel, München Gaisteig en Prinzregententheater, Leipzig Gewandhaus, Mainz Rheingoldhalle, Innsbruck New Congress‐Hall en Haus der Musik Grosser Saal, Moskou International Performing Arts, Buenos Aires Teatro Colón en Coliseo, Santiago de Chile Teatro Municipal, Tokio, Stockholm, Brussel, Frankfurt, Hamburg, Beiroet, Montevideo, Dubai, Manama, Koeweit‐Stad.
Hij was te gast op vele prestigieuze festivals, waaronder: Flanders Festival, Istanbul Festival,
Prague Spring Festival, Bucharest Enescu Festival, Bonn Beethovenfest, BBC Proms,
Budapest Liszt Fest, Miami International Piano, Martha Argerich Festival in Buenos Aires,
Maggio Musicale Fiorentino, Ravenna Festival, Brescia and Bergamo Piano Festival,
MITO Festival.

Hij trad op als solist met orkesten zoals het Dallas Symphony, Detroit Symphony, Berliner Symphoniker,
Berliner Philharmoniker String Orchestra, Stuttgarter Philharmoniker, Münchner Symphoniker,
Neue Philharmonie Westfalen, Scottish Chamber Orchestra, Philharmonique de Nice,
Oviedo Filarmonía, Budapest Festival Orchestra, RTV Slovenia Symphony, Moscow Symphony,
Chamber Orchestra Kremlin, St. Petersburg Philharmonic, St. Petersburg Symphony,
Kiev Philharmonic, Lithuanian Philharmonic, Sydney Symphony, Australian Chamber,
Sinfonica Nacional de Chile, Johannesbug Philharmonic, Filarmonica della Scala,
Orchestra dell'Accademia di Santa Cecilia, San Carlo di Napoli, Regio di Torino,
della Fenice di Venezia, dell'Arena di Verona, Sinfonica Toscanini di Parma.

Dirigenten zijn onder meer: Roberto Abbado, Gerd Albrecht, Piero Bellugi, Christian Benda,
Francesco Caracciolo, Aldo Ceccato, Misha Damev, Francesco D'Avalos, Yoram David,
Vladimir Delman, Claus Peter Flor, Heiko Mathias Forster, Tanja Goldstein, Marco Guidarini,
Helena Herrera, Irwin Hoffman, Lu Jia, Gustav Khun, Lothar Koenigs, Gerard Korsten,
Julian Kovatchev, Uroš Lajovic, Yoel Levi, Anton Nanut, John Nelson, John Neschling,
Gunter Neuhold, Paolo Olmi, Daniel Oren, Gabor Ötvos, Massimo Pradella, Misha Rachlevsky, Donato Renzetti, Gintaras Rinkevicius, Ola Rudner, Lior Shambadal, Jörg‐Peter Weigle,
Andreas Weiser.

Hij maakte zijn debuut met Riccardo Muti in Liszts Concerto nr. 2 (Filarmonica della Scala).
Dit was het begin van een vruchtbare samenwerking tussen de twee artiesten, die bij verschillende gelegenheden zou worden voortgezet.
Een van die gelegenheden was Restani's soloparticipatie, opnieuw samen met Muti, in Berlioz' symfonische productie Lélio ou Le Retour à la vie op. 14b met het Konzertvereinigung Wiener Staatsopernchor en acteur Gérard Depardieu (verteller).
Op uitnodiging van Yuri Temirkanov nam hij ook deel aan het 17e Internationale Festival van Sint‐Petersburg
(Filharmonisch Orkest van Sint‐Petersburg, Prokofiev Concerto nr. 3).

Hij is erg populair in Zuid‐Amerika, waar hij elk jaar naartoe reist.
De Argentijnse Vereniging van Critici kende hem in 2005 de prijs voor beste uitvoerder toe en in 2011, voor zijn concerten met het La Scala String Quartet, voor beste ensemble.

Als gepassioneerd kamermusicus treedt hij op met het La Scala String Quartet, het Fonè Quartet, het David Quartet, de La Scala Soloists en violist Simonide Braconi.
Hij begeleidt ook Monica Bacelli, Guillemette Laurens en Claire Brua in liederencycli.

Als veelzijdig musicus werkt hij in zijn soloconcerten vaak samen met artiesten van wereldklasse – Gérard Depardieu, Enrico Maria Salerno, Olimpia Carlisi, Mariano Rigillo, Gottfried Wagner, Carla Fracci, Beppe Menegatti, Sylvie Guillelme, Laurent Hilaire – wat leidt tot originele theater-/muziekcreaties.
Samen met actrice Chiara Muti (dochter van Riccardo Muti) creëerde hij tussen 2008 en 2014 drie originele toneelstukken:
Il Regno di Rüken‐la vita di Mozart (Het koninkrijk van Rüken – Het leven van Mozart), Il sogno di Ludwig‐gli ultimi giorni di Ludwig II e Wagner (Ludwigs droom – De laatste dagen van Ludwig II en Wagner) en Prospettiva Nevsky‐Gogol e i Preludi di Rachmaninov (Nevsky Prospect – Gogol en Rachmaninoffs preludes).
In 2013 wilde Simona Marchini hem aan haar zijde hebben bij uitvoeringen van Verdi en Liszts pianoparafrases.