Betovering en passie – Een muzikale reis van Purcell tot Debussy

Over het evenement

Tussen de uitnodigende stenen muren van St. Andrew's Church of Scotland worden muziekliefhebbers uitgenodigd om even pauze te nemen tijdens hun reis en een wereld van elegantie, drama en dromerige schoonheid binnen te treden. Betovering en passie – Een muzikale reis van Purcell tot Debussy (Incanto e Passione – Un viaggio musicale da Purcell a Debussy) volgt een expressief parcours door Europa, van de theatrale intensiteit van Henry Purcells ‘Dido’s Lament’ en Antonio Vivaldi’s ‘Vedrò con mio diletto’ tot de verfijnde klankkleuren van Claude Debussy’s ‘Clair de Lune’ en Gabriel Fauré’s ‘Après un rêve’.

Aantekeningen over de violoncello da spalla
„Tussen de 17e eeuw en de eerste helft van de 18e eeuw was de violoncello da spalla een populair instrument onder violisten, al was het maar vanwege de brede scala aan mogelijkheden die het hen bood.
Ze gebruikten het om de baslijn, begeleidingen en zelfs obbligato‐solopartijen te spelen. Componisten schreven sonates en concerten voor dit instrument of die erop gespeeld konden worden, en het werd op grote schaal gebruikt als obbligato‐instrument in aria’s uit kerk‐ of kamercantates.
Cellisten en violisten uit Noord‐Italië reisden door heel Europa. In Catalonië hebben Caldara, Bononcini en Dall’Abaco hun stempel gedrukt. Diana Roche, een violiste, eerste celliste en onderzoekster uit Barcelona, doet onderzoek naar een omvangrijk corpus van kerkcantates van Catalaanse componisten die tussen het einde van de 17e en het midden van de 18e eeuw regelmatig de kleine vijfsnarige cello gebruikten in solo‐ en obbligatopartijen.
In musea bevinden zich nog enkele instrumenten die sterk lijken op de schoudercello die we tegenwoordig gebruiken. Die van de hand van Johann Christian Hoffman, een vriend en instrumentenbouwer van Johann Sebastian Bach, zijn slechts de bekendste en meest relevante voorbeelden. We kennen vijf van dergelijke instrumenten: helaas zijn er twee tijdens de oorlog verloren gegaan. Van de nog bestaande exemplaren bevindt zich er één in Leipzig, één in Brussel en één in Berkeley. Eén van deze vijf komt voor in de inventaris na het overlijden van Carl Philip Emanuel Bach, en een ander was tot aan de Tweede Wereldoorlog in het bezit van de Thomaskantor.