Tsjechisch kamerfilharmonisch orkest Praag: Vivaldi en Mozart

Kunstenaars

Filharmonie Berlijn

De Philharmonie is een concertzaal die in 1963 in West-Berlijn werd geopend. Ze wordt beschouwd als het muzikale hart van de Duitse hoofdstad, en tevens als het nieuwe stadscentrum na de val van de beruchte Berlijnse Muur. Door haar opvallende felgele buitenkant en ongebruikelijke tentachtige vorm werd ze al snel een herkenningspunt van de stad. Het verrassende ontwerp en de architectuur werden aanvankelijk door velen negatief beoordeeld, maar de Philharmonie wordt nu wereldwijd beschouwd als een toonbeeld voor concertzalen. De architect, Hans Scharoun, wilde een concertzaal ontwerpen waarin het middelpunt – de musici op het concertpodium – vanaf elke zitplaats even goed zichtbaar is, een doelstelling die aanleiding gaf tot de ongebruikelijke vorm van de zaal. Sinds de opening zijn er in de Berliner Philharmonie talloze concerten gehouden, vaak met gerenommeerde solisten en dirigenten.

Wolfgang Amadeus Mozart

Wolfgang Amadeus Mozart, misschien wel de belangrijkste componist aller tijden, was een Oostenrijkse componist uit de late 18e eeuw. Hij werd in 1756 in Salzburg geboren en toonde al vanaf zijn kindertijd een buitengewoon muzikaal talent. Vanaf zijn vijfde componeerde hij meer dan 600 werken, waaronder concerten, symfonieën, kerkmuziek en opera’s, voordat hij op 35-jarige leeftijd voortijdig overleed. Zijn invloed op volgende generaties kan niet genoeg worden benadrukt – Ludwig van Beethoven schreef over Mozart: „Het nageslacht zal in de komende 100 jaar geen dergelijk talent meer zien”. Ondanks het immense succes van zijn composities en de lof die hij in heel Europa oogstte, bereikte Mozart weinig financiële zekerheid en werd hij begraven in een naamloos graf op de St. Marx-begraafplaats in Wenen.

Antonio Vivaldi

Antonio Vivaldi is de geschiedenis ingegaan als grondlegger van het genre van het instrumentaal concert en als vader van de orkestmuziek. Hij werd op 4 maart 1678 in Venetië geboren. Vivaldi was een zwak en ziekelijk kind dat aan astma leed, maar dat weerhield hem er niet van zich volledig aan de muziek te wijden. Zijn vader, Giovanni Batista, een beroepsviolist, leerde zijn oudste zoon Antonio viool spelen. Samen met zijn vader maakte de jonge Antonio kennis met de beste musici van het Venetië van die tijd en gaf hij concerten in plaatselijke kerken. Hij werkte ook als vioolleraar en later als muziekdirecteur in het weeshuis Ospedale della Pietà. Ondertussen componeerde hij concerten, sacrale werken en vocale muziek, en in 1713 verwierf hij grote bekendheid met zijn sacrale koormuziek. Vivaldi raakte in de ban van de operawereld en werkte zowel als operacomponist als impresario aan het Teatro San Angelo. In 1717 verkreeg hij een prestigieuze functie aan het prinselijk hof in Manua als directeur van de wereldlijke muziek en werkte daar tot ongeveer 1720. In die periode componeerde hij zijn wereldberoemde meesterwerk De vier jaargetijden. In de jaren 1730 raakte zijn carrière in verval toen zijn muziek uit de mode raakte en de grote componist stierf in armoede. Het duurde twee eeuwen voordat de wereld Vivaldi’s muziek herontdekte en opnieuw waardeerde, aangezien deze na zijn dood in de vergetelheid was geraakt. In het begin van de 20e eeuw werden veel voorheen onbekende werken gevonden, die onmiddellijk de harten van de muziekliefhebbers veroverden.