Gran Teatre del Liceu: War Requiem – Benjamin Britten

Over het evenement

Beleef een betoverende avond vol muziek en bezinning in het beroemde Gran Teatre del Liceu met de uitvoering van Benjamin Brittens War Requiem.

Er zijn werken die niet alleen worden beluisterd, maar ook worden ingeademd, doorleefd en uiteindelijk uitgroeien tot een gebaar van collectieve herinnering. Het War Requiem van Benjamin Britten behoort tot die zeldzame reeks creaties die, sinds hun ontstaan in 1962, niet zijn bedacht om de luisteraar te ontroeren, maar om een heldere wond te openen in het geweten van de wereld.
Met de uitvoering ervan in het Liceu begint Jonathan Nott zijn ambtstermijn als chef‐dirigent met een daad van diepgaande symboliek: een eerbetoon aan de kracht van muziek als ruimte voor protest, medeleven en hoop.

Nott, bekend om zijn analytische helderheid en een gevoeligheid die precisie en transcendentie weet te verenigen, verdiept zich in deze monumentale partituur met de overtuiging dat Britten geen requiem schrijft voor de doden, maar voor de levenden. Zijn dirigeren, altijd met oog voor detail maar tegelijk open voor dramatische ruimte, brengt de twee zielen van het werk naar voren: de plechtige Latijnse liturgie – met haar echo’s van eeuwen – en de aangrijpende gedichten van Wilfred Owen, een jonge dichter die sneuvelde in de Eerste Wereldoorlog. Tussen deze twee polen ontvouwt zich een strijd die niet militair maar moreel is: de strijd om de menselijkheid te behouden te midden van de gruwel.
Het Liceu wordt zo een klanktempel waarin drie werelden samenkomen: het massale koor dat de stem van het volk belichaamt, het kinderkoor, kwetsbaar en stralend als een belofte voor de toekomst, en de solisten, die het intieme drama van het individu dat in de tragedie verstrikt is geraakt, op zich nemen.
Het War Requiem biedt geen gemakkelijke troost. Britten laat gesneuvelde vijanden met elkaar spreken, onthult de kwetsbaarheid van zekerheden en herinnert ons eraan dat oorlog, in welke vorm dan ook, alleen verwoesting achterlaat. Toch wijst het tegelijkertijd op een sprankje licht: die dunne scheur van menselijkheid die zelfs in de donkerste nacht blijft bestaan. Jonathan Nott brengt zo een welsprekende boodschap over: het theater is, net als kunst, een ruimte om pijn onder ogen te zien en om, met helderheid en moed, een andere toekomst voor te stellen.