Gran Teatre del Liceu: Manon Lescaut

Over het evenement

Dompel jezelf onder in de intense wereld van 18e‐eeuwse romantiek en verdriet met 'Manon Lescaut' in het prestigieuze Gran Teatre del Liceu.

'Manon Lescaut', een opera in vier bedrijven die in 1893 in première ging in het Teatro Regio in Turijn, is geïnspireerd op de roman L'histoire du chevalier des Grieux et Manon Lescaut uit 1731 van Abbé Prévost, die ook aanleiding gaf tot de opera 'Manon' van Jules Massenet. Puccini zelf merkte ooit tegen zijn uitgever op: "Manon is een heldin waarin ik geloof, en daarom kan ze niet anders dan het hart van het publiek veroveren. Waarom kunnen er niet twee opera's over Manon zijn? Een vrouw als Manon kan meer dan één minnaar hebben."

Deze opera was Puccini's derde en betekende zijn eerste grote succes. Het vestigde zijn blijvende reputatie en luidde het begin in van zijn succesvolle samenwerking met librettisten Luigi Illica en Giuseppe Giacosa, met wie hij later drie meesterwerken creëerde: La bohème (1896), Tosca (1900) en Madama Butterfly (1904).

Manons ontmoeting met de jonge student Des Grieux leidt tot liefde en hun vlucht, maar wanneer de rijke Geronte Manon een leven in luxe aanbiedt, aarzelt ze en kiest ze voor materiële genoegens. Toch kan ze Des Grieux niet vergeten en proberen ze samen te ontsnappen. Voordat ze daarin slagen, laat Geronte Manon opsluiten. Terwijl ze opnieuw vluchten, zich niet bewust van hun naderende ondergang, stort Manon in van uitputting en sterft in de armen van Des Grieux, terwijl ze haar liefde verklaart. Hun strijd was tevergeefs.

De partituur is weelderig en levendig, vol jeugdige uitbundigheid en prachtige melodieën: van het gepassioneerde duet van Des Grieux en Manon, 'Vedete? io son fedele', tot de hartverscheurende verlatenheid van Manons laatste aria, 'Sola, perduta, abbandonata', samen met 'Donna non vidi mai' in de eerste akte en 'In quelle trine morbide' in de tweede akte.

De productie van Àlex Ollé is afkomstig van de Opera van Frankfurt. In de introductievideo's worden Manon en haar broer Lescaut afgebeeld als illegale immigranten die een grenshek oversteken. Haar schoonheid en charme leiden tot intimidatie, misbruik en uitbuiting. Met de urban kostuums van Lluc Castells en het decorontwerp van Alfons Flores plaatst Ollé deze personages, gevangen tussen liefde en morele dilemma's, in settings als een busstation, een paaldansclub waar Manon schittert, of benauwde cellen die deportatie voorspellen. Gigantische LOVE‐letters herinneren het publiek voortdurend aan de onvoorspelbare romantische passie die door de opera heen loopt.

Asmik Grigorian, geprezen als een van de beste sopranen van dit moment, levert een buitengewone vocale en dramatische prestatie. De Manon zoals Ollé die voor ogen had, in combinatie met de Amerikaanse tenor Joshua Guerrero, straalt onschuld, kwetsbaarheid, frivoliteit en intense passie uit. Het is een hoogtepunt van het seizoen van het Gran Teatre del Liceu.