Volker Hartung

Dirigent

Volker Hartung is een van de meest interessante persoonlijkheden in de huidige dirigentenscene. Zijn onmiskenbare dirigeerstijl en vaardigheid in het omgaan met orkesten en solisten maken hem erg populair, waar hij ook werkt.
Hij werd geboren in Keulen en begon op negenjarige leeftijd met viool- en altvioollessen. Dankzij Amerikaanse beurzen kon Hartung altviool en dirigeren studeren aan de Juilliard School of Music in New York City bij Ivan Galamian, Joseph Gingold en vervolgens Alan de Veritch, assistent van William Primrose aan het California Institute of Arts in Los Angeles, voordat hij terugkeerde naar Duitsland om zijn studie bij Sergiu Celibidache in München af te ronden.
Volker Hartung is sinds 1986 chef-dirigent van de Kölner Neue Philharmonie en trad met het orkest op tijdens talrijke internationale muziekfestivals. Zijn tientallen jaren ervaring als onafhankelijk, volledig ongesubsidieerd hoofd van ensembles hebben hem geleerd hoe hij orkesten kan vormen en deze financieel en artistiek levensvatbaar kan maken ondanks verschillende obstakels. Een van zijn geheimen is dat hij een zeer breed, uiterst rijk repertoire uitvoert dat absoluut niet gespecialiseerd is, en dat hij flexibel genoeg is om soepel over te schakelen naar andere genres, zoals film- en lichte muziek. Zijn lezingen over muziekgeschiedenis en uitvoeringstechniek zijn internationaal bekend.
Volker Hartung werd in 1986 chef-dirigent van het Neue Philharmonische Orkest Keulen. Hij werd opgeleid in de traditie van Duitse symfonieorkesten en opera. Onder invloed van de dirigenten Evgeny Mravinsky en Sergiu Celibidache ontwikkelde Hartung een bijzonder begrip van de Franse, Duitse en Slavische muziektradities. Hij was vooral onder de indruk van Arturo Toscanini en zijn invloed op de Amerikaanse muziekscene. De sfeer en professionaliteit van de muzikale opleiding daar nam Hartung als voorbeeld om de spiritualiteit van de Europese muziek te verbinden met de directe, dionysische en apollinische discipline en trouw van de Amerikaanse muzikale benadering.
In tegenstelling tot veel jonge dirigenten die uitsluitend een academische opleiding hebben genoten, is Hartung actief geweest op alle gebieden van de muziek. In zijn vroege jaren was hij solobratschist en kamermusicus in professionele kringen. Vervolgens bewees hij zijn kunnen als dirigent, artistiek directeur en orkestmanager. Daardoor beschikt hij over een uitgebreid repertoire dat voortdurend groeit en dat hij in intensieve repetities aan zijn musici doorgeeft.
In plaats van de wijdverbreide tendens tot specialisatie biedt Hartung zijn musici een uitgebreid muzikaal programma. Naast de historische, dramatische en symfonische tradities van de westerse muziek wijdt Hartung zich ook aan muziektheater en audiovisuele media.