Nikolaus Harnoncourt

Dirigent

De Oostenrijkse dirigent Nikolaus Harnoncourt werd geboren in Berlijn en bracht zijn jeugd door in Graz, waar hij opgroeide in het Meran-paleis. Hij volgde zijn vroege artistieke ambitie en koos uiteindelijk voor een studie cello aan de Weense Academie voor Muziek. In 1952 trad hij toe tot het Weense Symfonieorkest als cellist.

Een jaar later richtte hij samen met zijn vrouw Alice het ensemble Concentus Musicus Wien op, om een forum te bieden voor zijn steeds intensievere werk met historische instrumenten en de renaissance- en barokmuziektraditie. Nikolaus Harnoncourt verzamelde historische instrumenten en wijdde zich naast zijn activiteiten als uitvoerend musicus en dirigent aan zijn filosofische analyses van 'Musik als Klangrede' (muziek als spraak), die tot op heden baanbrekend werk zijn gebleven op het gebied van de uitvoering van oude muziek, de sleutel tot een heel universum van vergeten werken en muzikale ervaringen die onder het zand van de tijd begraven liggen.

Nikolaus Harnoncourts carrière als dirigent van zowel orkestwerken als opera omvat het Weense classicisme, het romantische repertoire en werken uit de 20e eeuw.
Met het Concertgebouworkest van Amsterdam, het Chamber Orchestra of Europe en de filharmonische orkesten van Wenen en Berlijn herinterpreteert en herontdekt Nikolaus Harnoncourt voortdurend het grootse repertoire van orkestwerken: de concerten en symfonieën van Haydn en Mozart, Beethoven, Mendelssohn, Schubert, Schumann, Brahms, Dvorák en Bruckner, maar ook de werken van Bela Bartók en Alban Berg.

Vandaag de dag is Nikolaus Harnoncourt een van de weinige echte sterren onder de dirigenten wereldwijd. Met uitvoeringen als het Nieuwjaarsconcert van het Weens Filharmonisch Orkest bereikt hij een publiek van miljoenen mensen, waarbij hij de kenmerkende passie en vurige intensiteit toont die hem in de eerste plaats kenmerken als een ware dienaar van zijn kunst.