Klasyka w krypcie: Spotkania romantyzmu – Muzyka fortepianowa Chopina, Schumanna, Brahmsa, Mendelssohna i Hensela

O wydarzeniu

Romantyzm był nie tylko epoką wielkiej indywidualności muzycznej, ale także czasem intensywnej wymiany artystycznej i wzajemnej inspiracji. Bliskie powiązania i ciągła wymiana między tymi kompozytorami znajdują odzwierciedlenie w licznych dedykacjach, cytatach muzycznych i wspólnie wypracowanym ideale brzmienia, który wywarł trwały wpływ na romantyczny styl fortepianowy.
W centrum tego recitalu fortepianowego znajduje się Carnaval op. 9 Schumanna, muzyczna maskarada, w której kompozytor przedstawia nie tylko siebie, ale także swoich towarzyszy, takich jak Chopin i jego przyszła żona Clara.
Druga ballada Chopina, dedykowana Schumannowi, ujawnia jego liryczną stronę, a jego etiudy są uważane za kamienie milowe w repertuarze fortepianowym.
Romansady Clary Schumann, op. 2, i utwory fortepianowe Brahmsa, op. 118, świadczą o głębokiej więzi artystycznej, a podobny ton można również znaleźć w twórczości rodzeństwa Fanny Hensel i Feliksa Mendelssohna‐Bartholdy'ego.
Trzej kompozytorzy Robert Schumann, Felix Mendelssohn i Frédéric Chopin, wszyscy w tym samym wieku, mieli decydujący wpływ na krajobraz muzyczny początku XIX wieku. Jako redaktor Neue Zeitschrift für Musik (Nowy Dziennik Muzyczny) Schumann utrzymywał kontakty z wieloma kompozytorami i był zawsze na bieżąco. Wcześnie dostrzegł niezwykły talent Chopina i Brahmsa i przedstawił ich publiczności jako geniuszy, gdy mieli oni jeszcze po dwadzieścia kilka lat.
Felix Mendelssohn założył Konserwatorium w Lipsku, gdzie nauczali zarówno Robert, jak i Clara Schumann. Clara Schumann była najważniejszą pianistką swoich czasów i od najmłodszych lat wykonywała własne kompozycje.
Fanny Hensel otrzymała takie samo wykształcenie muzyczne jak jej brat i skomponowała wiele utworów na fortepian, orkiestrę i muzykę kameralną, ale z powodu sprzeciwu rodziny nie występowała publicznie jako kompozytorka aż do końca życia.