Palau de les Arts Reina Sofia: „Simon Boccanegra”

O wydarzeniu

Palau de les Arts Reina Sofia w Walencji stanowi scenę dla niezapomnianego wieczoru z operą „Simon Boccanegra” – poruszającym dramatem Giuseppe Verdiego o władzy, lojalności i pojednaniu.

„Simon Boccanegra”, czyli ciemna strona polityki

To dzieło Verdiego stanowi jeden z najgłębszych punktów zwrotnych w jego dojrzałej twórczości, wciąż inspirowanej dramatami hiszpańskiego dramaturga Antonio Garcíi Gutiérreza. Zainspirowany jego twórczością, Verdi odnalazł solidną strukturę pełną głębokich konfliktów, utraconej tożsamości i mrocznej atmosfery, która idealnie odpowiadała jego ewoluującym poszukiwaniom gęstszego, mniej konwencjonalnego realizmu dramatycznego oraz płynniejszej ciągłości muzycznej, dalekiej od zamkniętych form, skupionej natomiast na monologu wewnętrznym i dramatycznej deklamacji. Sztuka Garcíi Gutiérreza pod tym samym tytułem została przekształcona w rękach Verdiego i jego współpracownika Arrigo Boito w manifest polityczny, do którego nie wahali się dodać zupełnie nowych scen w swojej rewizji z 1881 roku, mając na celu wyłącznie wyrażenie wierszem i muzyką własnego ideału politycznego: jednostki przed państwem oraz pojednania w ramach nowego porządku jedności narodowej.

Àlex Ollé postrzega „Simona Boccanegrę” jako rozbite zwierciadło teraźniejszości: podzielone społeczeństwa, wyczerpaną władzę i instytucje niezdolne do pojednania. Jego inscenizacja funkcjonuje jako celowa Wieża Babel, w której kostiumy łączą XIV wiek ze współczesną polityką, sugerując, że konflikty mogą zmieniać kształt, ale symbole władzy pozostają niezmienne. Sir Mark Elder dyryguje dziełem jednego ze swoich ulubionych kompozytorów. Po raz pierwszy zetknął się z „Simonem Boccanegrą” podczas pracy w English National Opera, a także nagrał wersję z 1857 roku dla wytwórni Opera Rara. Wiedeński baryton specjalizujący się w repertuarze Verdiego, George Petean, regularnie występujący w Wiedniu, Covent Garden, La Scali i Metropolitan Opera, uczynił z „Boccanegry” swoją wizytówkę dzięki szlachetnej linii wokalnej. Eleonora Buratto, która wywarła ogromne wrażenie na publiczności w rolach trzech królowych Donizettiego, wciela się w zaginioną córkę Boccanegry, a Francesco Meli gra jej kochanka. Obsadę dopełnia południowokoreański bas Jongmin Park w roli Fiesco – śpiewak o solidnym głosie i atrakcyjnej ciemnej barwie, wyszkolony w środowisku La Scali pod okiem Mirelli Freni i Renato Brusona, z bogatą karierą obejmującą Wiedeń, Bayreuth i Metropolitan Opera.