Edgar Moreau, David Kadouch: Teatr Champs‐Elysées
O wydarzeniu
Chociaż jego koncerty fortepianowe są stałym elementem repertuaru symfonicznego, katalog muzyki kameralnej Rachmaninowa pozostaje stosunkowo mało znany. Dlatego też dwa utwory na wiolonczelę w programie dzisiejszego wieczoru są bardzo mile widziane. Jego styl, romantyczny w swej istocie, odzwierciedla jego introwertyczną osobowość. Sonata na wiolonczelę i fortepian op. 19, bez wątpienia najsłynniejszy utwór w jego repertuarze, powstała latem 1901 roku, w tym samym czasie co II Koncert fortepianowy. Chociaż wiolonczela nie była jego ulubionym instrumentem, kompozytorowi udało się podkreślić jej wyjątkowe niuanse i stworzyć bogaty dialog między dwoma instrumentami. Nasi dwaj instrumentaliści pozostają na terytorium słowiańskim, wykonując fragment Pieśni cygańskich Dvořáka, pierwotnie skomponowanych na fortepian i głos tenorowy, w których wiolonczela subtelnie zastępuje ludzki głos.
Podobnie jak Rachmaninow, Chopin napisał bardzo niewiele utworów na wiolonczelę, ale Sonata op. 65 jest jednym z najwspanialszych dzieł napisanych na ten instrument i nie ustępuje utworom Beethovena, Mendelssohna czy Brahmsa. Jesteśmy wdzięczni Edgarowi Moreau i Davidowi Kadouchowi za zanurzenie nas w tych utworach, które zbyt rzadko są wykonywane na koncertach.
Obsada/produkcja
.
