Grigory Sokolov w Teatro de la Maestranza

O wydarzeniu

Tytuł, jaki wiolonczelista Janos Starker nadał dyrygentowi Georgowi Soltiemu, można by przypisać Grigorijowi Sokołowowi: odpowiedź na światowy kryzys energetyczny. I to nie dlatego, że jego recitale są sensacyjne czy efektowne. Wręcz przeciwnie. Ci, którzy mieli okazję je doświadczyć, znają atmosferę głębokiej koncentracji, w której rozgrywa się każdy koncert, przypominającą liturgię lub rytuał. I to właśnie to głębokie poczucie czci, wspólne zarówno dla solisty, jak i dla publiczności, generuje i skupia w sali koncertowej tak ogromną i intensywną ilość energii, że mogłaby ona służyć jako alternatywa dla paliw kopalnych.

Do tego dochodzi niemal gorączkowe oczekiwanie poprzedzające każdy z jego występów oraz dyskrecja muzyka, który w dzisiejszych czasach, skłonnych do autopromocji, ogranicza swoją obecność w mediach do minimum. Jego kunszt artystyczny nabiera kształtu przy fortepianie, poprzez muzyczne podróże naznaczone głębią ekspresji, absolutną kontrolą brzmienia, orkiestrowym wymiarem instrumentu oraz niezwykłą dbałością o szczegóły. Sokolov służy partyturze tam, gdzie inni wydają się wykorzystywać ją do własnych celów.

Z szczerości wykonawcy wyłania się pewna artystyczna prawda, która powraca do Teatro de la Maestranza podczas jednej z tych rzadkich okazji bezpośredniej komunii z muzyką.