Saint Paul within the walls Church (Chiesa di S. Paolo entro le Mura) Opera w Rzymie i Orkiestra Symfoniczna Miasta Rzymu przedstawiają: Mozart i Czajkowski w St. Paul's Within the Walls (Chiesa di S. Paolo entro le Mura)
Rzym, Chiesa di S. Paolo entro le Mura — Sala 1
O wydarzeniu
Skomponowana w 1783 roku w ciągu zaledwie czterech dni podczas postoju w Linzu III Symfonia jest arcydziełem klasycznej elegancji i błyskotliwej spontaniczności. Wyróżnia się tym, że jest to pierwsza symfonia Mozarta, która rozpoczyna się uroczystym, tajemniczym wstępem Adagio, który szybko ustępuje miejsca atmosferze tętniącej energii i melodycznej płynności. Utwór wyróżnia się nienaganną architekturą formalną, zrównoważonym dialogiem między instrumentami oraz żywym duchem typowym dla epoki Oświecenia.
Skomponowana w 1888 roku V Symfonia Czajkowskiego to monumentalny dramat muzyczny skupiający się na walce z losem. Temat ten jest przedstawiony poprzez powracający motyw, który przeplata się przez wszystkie cztery części, przechodząc od początkowej melancholijnej ciemności do niemal wyzwalającego triumfu w finale. Charakteryzująca się bogatą orkiestracją oraz słynnym, niezwykle intensywnym solo na rogu w drugiej części, symfonia porywa słuchacza surową, przytłaczającą siłą emocjonalną.
Orchestra Sinfonica Città di Roma
Nowa siła muzyczna, która zmienia oblicze sceny symfonicznej w Rzymie.
Powstała z chęci zaspokojenia rosnącego zapotrzebowania na wysokiej jakości doznania muzyczne, Orkiestra Symfoniczna Città di Roma skupia najlepszych muzyków i artystów stolicy. Kierując się pasją i oddaniem, zespół ten oferuje bogaty, wciągający i nieustannie ewoluujący repertuar, mający na celu przybliżenie wspaniałej muzyki symfonicznej nie tylko doświadczonym entuzjastom, ale także młodszej publiczności i nowym słuchaczom.
Informacje praktyczne
W przypadku kategorii ulgowych obowiązkowe jest okazanie w kasie ważnego dokumentu tożsamości.
Program
- Wolfgang Amadeusz Mozart – Symphony No. 36 in C major, K. 425
- Piotr Iljicz Czajkowski – Symphony No. 5 in E minor, op. 64
Obsada/produkcja
Dyrygenci:
Mozart: Rafael Gutierrez, Stefano Borsarelli, Hakob Atyan, Francesco Albarelli
Czajkowski: Dominik Steklasa, Andrea Mura, Stephan Smoktunowicz, Federico Fenu
Chiesa di S. Paolo entro le Mura
Kościół św. Pawła za Murami był pierwszym kościołem niekatolickim zbudowanym w Rzymie po zjednoczeniu Włoch. Kościół został zbudowany w latach 1873–1880 jako bazylika anglikańska w dzielnicy Castro Pretorio przy Via Nazionale w Rzymie. Zbudowany w stylu neogotyckim, charakterystyczna fasada zewnętrzna wyróżnia się naprzemiennym ułożeniem czerwonych i wapiennych cegieł. Cztery spektakularne mozaiki autorstwa angielskiego prerafaelitę Edwarda Burne-Jonesa, we współpracy z Williamem Morrisem, stanowią zwieńczenie wnętrza kościoła. Wnikliwi obserwatorzy dostrzegą wśród postaci przedstawiających ojców kościoła w misternie wykonanych mozaikach kilka znanych postaci z XIX wieku, w tym samego artystę, znanych darczyńców i ich rodziny, a także Abrahama Lincolna, Giuseppe Garibaldiego i generała Granta wśród "chrześcijańskich wojowników". W tym miejscu odbywa się wiele wspaniałych wydarzeń kulturalnych, w tym przedstawienia popularnych oper, takich jak "La Traviata".
Giuseppe Verdi
Giuseppe Verdi był włoskim kompozytorem operowym. Od najmłodszych lat kształcił się muzycznie dzięki pomocy mecenasa i wkrótce zdominował włoską scenę operową. W wieku 30 lat stał się jednym z najbardziej wpływowych kompozytorów operowych na całej scenie klasycznej. Jego najsłynniejsze opery to Il Trovatore, Rigoletto i La Traviata. Ponadto dzięki dochodom z popularnych oper udało mu się zdobyć pozycję ziemianina i skupić się na życiu prywatnym. Wkrótce jednak powrócił na scenę z nową popularną operą Aida (1871) oraz trzema arcydziełami: Otello, Requiem i Falstaff.
Giacomo Puccini
Giacomo Puccini był włoskim kompozytorem operowym końca XIX wieku. Uważany był za jednego z największych kompozytorów operowych Włoch, ustępując jedynie Verdiego. Jego wczesne dzieła charakteryzowały się cechami tradycyjnej XIX-wiecznej romantycznej opery włoskiej. Później jego styl ewoluował w kierunku realizmu, który zainspirował go do napisania najsłynniejszych arcydzieł i stał się jednym z czołowych przedstawicieli tego stylu. Jego najbardziej znane dzieła, La bohème (1896), Tosca (1900), Madama Butterfly (1904) i Turandot (1924), są popularnymi operami granymi w najbardziej prestiżowych salach koncertowych świata.
Gioachino Rossini
Gioachino Rossini był włoskim kompozytorem XIX wieku. Debiutował w wieku 18 lat i szybko stał się jednym z najpopularniejszych kompozytorów operowych w historii. Jego najbardziej znane opery to Cyrulik sewilski (Il barbiere di Siviglia), Włoszka w Algierze (L'italiana in Algeri) i Kopciuszek (La Cenerentola). Ogólnie rzecz biorąc, jego styl można określić jako melodyjny, przypominający pieśni, co przyniosło mu przydomek "włoskiego Mozarta". Później zasłynął ekscytującym budowaniem brzmienia orkiestry na powtarzającej się frazie, znanym obecnie jako "crescendo Rossiniego".
Gaetano Donizetti
Gaetano Donizetti był włoskim kompozytorem z początku XIX wieku. Był jednym z czołowych kompozytorów stylu operowego bel canto, obok Gioachino Rossiniego i Vincenzo Belliniego. W ciągu swojej kariery Donizetti napisał prawie 70 oper, zarówno komicznych, jak i poważnych. Jego pierwszy znaczący sukces przyniosła poważna opera Zoraida di Granata, która została wystawiona w 1822 roku w Rzymie. W rezultacie wywarł ogromny wpływ na włoską i międzynarodową scenę operową i skierował uwagę na operę seria (operę szlachetną i "poważną"). Jednak do jego najbardziej znanych dzieł należą komedie, takie jak L'elisir d'amore (1832) i Don Pasquale (1843).
Ruggero Leoncavallo
Ruggero Leoncavallo zapisał się w historii muzyki jako twórca operowego arcydzieła "Pagliacci". Ponadto znany był z reprezentowania nowego stylu artystycznego, weryzmu, którego zwolennicy skupiali się na tematach codziennych, zamiast na heroicznych czynach i legendarnych postaciach. Urodził się w Neapolu w 1857 roku. W wieku 8 lat Leoncavallo został przyjęty do Konserwatorium San Pietro a Majella, gdzie studiował przez osiem lat. Oprócz pasji do muzyki wykazywał duże zainteresowanie literaturą, a później studiował na wydziale filologicznym Uniwersytetu Bolońskiego. Wiedza ta pomogła mu później w pisaniu librett do swoich utworów muzycznych. W 1879 roku wyjechał do Egiptu, aby zamieszkać ze swoim wujem i pracować jako pianista i nauczyciel na dworze egipskiego kedive Tewfila Paszy. Jednak trzy lata później został zmuszony do opuszczenia kraju z powodu wybuchu wojny. Przeniósł się do Francji, gdzie pracował jako pianista i autor tekstów piosenek w kawiarniach i salach muzycznych. W 1887 roku powrócił do Mediolanu i skoncentrował się na pisaniu oper w nowym stylu weryzmu. Pięć lat później w końcu osiągnął długo oczekiwany sukces dzięki operze Pagliacci. Sam Leoncavallo twierdził, że fabuła oparta była na prawdziwym procesie o morderstwo, który jego ojciec, sędzia, rozpatrywał w sądzie, gdy był dzieckiem. Opera ta nadal uważana jest za najlepszą operę gatunku weryzmu i do dziś jest często wystawiana.
Eduardo Di Capua
Eduardo di Capua był włoskim kompozytorem z końca XIX wieku. Jego ojciec był muzykiem i wprowadził go w świat muzyki. W rzeczywistości podróżował z ojcem po wielu krajach Europy. Podczas jednej z podróży na Ukrainę w 1898 roku skomponował wraz z poetą Giovannim Capurro słynną melodię "O sole mio". O sole mio stała się nieoficjalnym, romantycznym hymnem Włoch. Co ciekawe, podczas Igrzysk Olimpijskich w Antwerpii w 1920 roku dyrygent orkiestry nie mógł znaleźć nut do hymnu Włoch i zamiast tego zagrał "O Sole Mio".
Adres
Chiesa di S. Paolo entro le Mura, Via Nazionale 16a, Rzym, Włochy — Zobacz na Mapach Google
