Czar i pasja – muzyczna podróż od Purcella do Debussy’ego

O wydarzeniu

W przytulnych, kamiennych murach teatru „ St. Andrew's Church of Scotland ” miłośnicy muzyki mogą zatrzymać się na chwilę w swojej podróży i wkroczyć do świata elegancji, dramaturgii i bajecznego piękna. „Incanto e Passione – Muzyczna podróż od Purcella do Debussy’ego” (Incanto e Passione – Un viaggio musicale da Purcell a Debussy) wytycza ekspresyjną ścieżkę przez Europę, od teatralnej intensywności utworów „Lament Dydony” Henry’ego Purcella i „Vedrò con mio diletto” Antonio Vivaldiego po wyrafinowaną kolorystykę „Clair de Lune” Claude’a Debussy’ego i „Après un rêve” Gabriela Faurégo.

Uwagi na temat violoncello da spalla
„W okresie od XVII wieku do pierwszej połowy XVIII wieku violoncello da spalla było popularnym instrumentem wśród skrzypków, choćby ze względu na szeroki wachlarz możliwości, jakie im oferowało.
Wykorzystywali je do grania linii basowej, akompaniamentów, a nawet partii solowych obbligato. Kompozytorzy pisali sonaty i koncerty na ten instrument lub takie, które można było na nim wykonać, a był on powszechnie stosowany jako instrument obbligato w ariach z kantat kościelnych lub kameralnych.
Wiolonczeliści i skrzypkowie z północnych Włoch podróżowali po całej Europie. W Katalonii swój ślad pozostawili Caldara, Bononcini i Dall’Abaco. Diana Roche, skrzypaczka, pierwsza wiolonczelistka i badaczka z Barcelony, prowadzi badania nad obszernym zbiorem kantat kościelnych katalońskich kompozytorów, którzy w okresie od końca XVII do połowy XVIII wieku regularnie wykorzystywali małą pięciostrunową wiolonczelę w partiach solowych i obbligato.
W muzeach zachowały się jeszcze instrumenty bardzo podobne do współczesnej wiolonczeli ramiennej. Te wykonane przez Johanna Christiana Hoffmana, przyjaciela i lutnika Johanna Sebastiana Bacha, są po prostu najbardziej znanymi i istotnymi przykładami. Wiemy o pięciu takich instrumentach: niestety dwa z nich zaginęły podczas wojny. Spośród tych, które przetrwały, jeden znajduje się w Lipsku, jeden w Brukseli, a jeden w Berkeley. Jeden z tych pięciu pojawia się w spisie inwentarzowym sporządzonym po śmierci Karola Filipa Emanuela Bacha, a inny był własnością kantora kościoła św. Tomasza aż do II wojny światowej.