Czar i pasja: muzyczna podróż od Purcella do Debussy'ego

O wydarzeniu

Odkryj wieczór pełen muzycznych rozkoszy dzięki „Enchantment and Passion: a musical journey from Purcell to Debussy” (Czar i pasja: muzyczna podróż od Purcella do Debussy'ego) w renomowanej sali Sala Baldini.


Violoncello da Spalla
W okresie od XVII wieku do pierwszej połowy XVIII wieku violoncello da spalla było popularnym instrumentem wśród skrzypków, choćby ze względu na szerokie możliwości, jakie im oferowało.
Używali go do grania partii basowych, akompaniamentów, a nawet partii solowych obbligato. Kompozytorzy pisali sonaty i koncerty na ten instrument lub takie, które można było na nim zagrać, a instrument ten był szeroko stosowany jako instrument obbligato w kantatach kościelnych i kameralnych.
Wiolonczeliści/skrzypkowie z północnych Włoch podróżowali po całej Europie. Caldara, Bononcini i Dall'Abaco pozostawili swój ślad w Katalonii. Skrzypaczka, wiolonczelistka i badaczka Diana Roche z Barcelony prowadzi badania nad bogatą produkcją kantat kościelnych katalońskich kompozytorów, którzy regularnie wykorzystywali małą pięciostrunową wiolonczelę w partiach solowych i obbligato między końcem XVII a połową XVIII wieku.
W muzeach nadal mamy kilka instrumentów bardzo podobnych do violoncello da spalla, którego używamy dzisiaj. Najbardziej znane i istotne są te zbudowane przez Johanna Christiana Hoffmana, przyjaciela i lutnika Johanna Sebastiana Bacha. Wiemy o pięciu takich instrumentach: niestety dwa z nich zaginęły podczas wojny. Spośród tych, które nadal istnieją, jeden znajduje się w Lipsku, jeden w Brukseli, a jeden w Berkeley. Jeden z tych pięciu pojawia się w spisie po śmierci Carla Philipa Emanuela Bacha, a drugi był własnością Thomaskantora aż do II wojny światowej.