Classic Spectacular w Kaplicy Lustrzanej / Klementinum

Artyści

Klementinum

Klementinum to rozległy barokowy kompleks zabytkowych budynków - jeden z największych tego typu kompleksów w Europie - na praskim Starym Mieście. Nazwa "Klementinum" pochodzi od kaplicy wzniesionej tu ku czci św. Klemensa w XI wieku. Główna historia kompleksu rozpoczyna się jednak kilka wieków później, wraz z przybyciem do Czech jezuitów. Proces budowy ich uniwersytetu rozpoczął się w XVII wieku i trwał ponad 170 lat, co tłumaczy mieszankę stylów architektonicznych Klementinum. Kiedy zakon jezuitów został zlikwidowany w 1773 roku, opuścili oni Klementinum, ale założony przez nich uniwersytet pozostał. Obecnie w Kaplicy Lustrzanej Klementinum często odbywają się koncerty muzyki klasycznej, głównie z utworami Mozarta, Vivaldiego, Smetany i Dvoraka.

Wolfgang Amadeusz Mozart

Prawdopodobnie najważniejszy kompozytor wszech czasów, Wolfgang Amadeusz Mozart był austriackim kompozytorem końca XVIII wieku. Urodzony w 1756 roku w Salzburgu, już od dzieciństwa wykazywał niezwykły talent muzyczny. Począwszy od piątego roku życia, skomponował ponad 600 utworów, w tym koncerty, symfonie, dzieła religijne i opery, zanim zmarł przedwcześnie w wieku 35 lat. Jego wpływ na kolejne pokolenia jest nie do przecenienia - Ludwig van Beethoven napisał o Mozarcie "potomni nie zobaczą takiego talentu ponownie przez 100 lat". Pomimo ogromnego sukcesu swoich kompozycji i uznania, jakie otrzymał w całej Europie, Mozart osiągnął niewielkie bezpieczeństwo finansowe i został pochowany w nieoznaczonym grobie na wiedeńskim cmentarzu St Marx.

Ludwig van Beethoven

Ludwig van Beethoven był niemieckim pianistą i kompozytorem końca XVIII wieku. Jest dobrze znany jako najbardziej wpływowy kompozytor wszechczasów, a także kluczowa postać na scenie muzyki klasycznej. Swój talent muzyczny zademonstrował już w młodym wieku, pobierając lekcje od swojego ojca i kompozytora/dyrygenta Christiana Gottloba Neefe. Później przeniósł się do Wiednia, gdzie zyskał reputację pianisty-wirtuoza, komponując swoje popularne arcydzieła. Swoje najbardziej podziwiane dzieła tworzył przez ostatnie 15 lat życia, będąc niemal całkowicie głuchym.

Bedrich Smetana

Bedrich Smetana jest uważany za ojca czeskiej muzyki klasycznej, najbardziej znany ze swojego cyklu symfonicznego Moja ojczyzna i opery Sprzedana narzeczona. Urodził się w 1824 roku w Litomyślu, mieście w Czechach. Od dzieciństwa Bedrich Smetana rozwijał zamiłowanie do muzyki ludowej i pieśni, co można prześledzić w jego twórczości. Jego ojciec grał również w kwartecie smyczkowym i uczył młodego Bedricha gry na skrzypcach. Syn wolał jednak fortepian i dał swój pierwszy występ, gdy miał zaledwie 6 lat. W 1943 roku Smetana wyjechał do Pragi, gdzie uczęszczał do Praskiego Instytutu Muzycznego i poznał życie muzyczne Pragi, uczestnicząc w licznych koncertach muzyki klasycznej. Wtedy powiedział: "...pewnego dnia będę Lisztem w technice i Mozartem w kompozycji!". W 1848 r. otworzył prywatną szkołę muzyczną, która stała się bardzo popularna, zwłaszcza wśród czeskich nacjonalistów - ruchu, który kwitł w tym roku. Smetana wspierał ten ruch i napisał kilka utworów patriotycznych, w tym dwa marsze poświęcone Armii Obywatelskiej. Lata pięćdziesiąte XIX wieku były jednak smutne dla kompozytora. Stracił trzy córki, jego żona ciężko chorowała, a krytycy wydawali niepochlebne recenzje na temat jego muzyki. W 1856 roku zdecydował się rozpocząć nowe życie w Göteborgu w Szwecji, gdzie otworzył kolejną szkołę muzyczną, pracował jako dyrygent Towarzystwa Muzyki Klasycznej i zyskał profesjonalne uznanie. W swojej ojczyźnie talent Smetany został ostatecznie doceniony dopiero w 1866 roku wraz z wydaniem opery "Brandenburczycy". Od tego czasu jego kariera przeżywała wzloty i upadki, ale osiągnęła swój chwalebny szczyt, gdy publiczność po raz pierwszy usłyszała jego krąg symfoniczny "Ma Vlast", który Smetana skomponował pomimo głuchoty.

Johann Sebastian Bach

Nazwisko Bach i słowo muzyk od dawna były synonimami w Niemczech, ponieważ świat widział 56 muzyków z tego rodu. Jednak to Johann Sebastian Bach, genialny kompozytor i wirtuoz gry na organach, nadał blasku swojemu rodowemu nazwisku. Urodził się 31 marca 1685 roku w Eisenach, małym miasteczku w Turyngii. W wieku 10 lat został sierotą i był wychowywany przez swojego starszego brata Johanna Christopha, który był organistą w sąsiednim mieście. To właśnie jego brat uczył muzyki młodego Johanna Sebastiana. Później przeniósł się do Luneburga, gdzie uczęszczał do szkoły kościelnej i opanował techniki gry na skrzypcach, altówce, fortepianie i organach w wieku 17 lat. Oprócz tego Bach był śpiewakiem chóralnym, a później, gdy jego głos się załamał, został asystentem kuranta. W 1703 roku Bach został zatrudniony jako nadworny muzyk w kaplicy księcia Johanna Ernsta III. Zdobył tam tak dobrą reputację, że został później zaproszony do Arnstadt, gdzie został organistą w Nowym Kościele, gdzie napisał swoje najlepsze dzieła organowe. W 1723 roku przeniósł się do Lipska, aby zostać choralistą w kościele św. Tomasza, gdzie pozostał aż do śmierci z powodu udaru mózgu w 1750 roku. W roku swojej śmierci przeszedł nieudaną operację oczu, w wyniku której stracił wzrok. W tym trudnym czasie jego druga żona Anna Magdalena pomogła mu napisać ostatnie utwory muzyczne. Spuścizna artystyczna Bacha jest ogromna. Tworzył kompozycje we wszystkich ówczesnych gatunkach: oratoria, kantaty, msze, motety, muzykę na organy, fortepian i skrzypce.

Antonio Vivaldi

Antonio Vivaldi przeszedł do historii jako twórca gatunku koncertu instrumentalnego i ojciec muzyki orkiestrowej. Urodził się w Wenecji 4 marca 1678 roku. Vivaldi był słabym i chorowitym dzieckiem cierpiącym na astmę, co jednak nie powstrzymało go przed całkowitym poświęceniem się muzyce. Jego ojciec, Giovanni Batista, zawodowy skrzypek, nauczył swojego starszego syna Antonio gry na skrzypcach. Wraz z ojcem młody Antonio poznał najlepszych muzyków ówczesnej Wenecji i dawał koncerty w lokalnych kościołach. Pracował również jako nauczyciel gry na skrzypcach, a później jako dyrektor muzyczny w sierocińcu Ospedalle della Pieta. W międzyczasie komponował koncerty, utwory sakralne i muzykę wokalną, a w 1713 roku zdobył wielkie uznanie dzięki sakralnej muzyce chóralnej. Vivaldi zafascynował się światem opery i pracował zarówno jako kompozytor operowy, jak i impresario w Teatro San Angelo. W 1717 roku otrzymał prestiżową posadę na dworze książęcym w Manua jako dyrektor muzyki świeckiej i pracował tam do około 1720 roku. W tym czasie skomponował swoje znane na całym świecie arcydzieło Cztery pory roku. W latach trzydziestych jego kariera podupadła, gdy jego muzyka stała się niemodna i wielki kompozytor zmarł w biedzie. Świat potrzebował dwóch stuleci, aby ponownie odkryć i ocenić muzykę Vivaldiego, ponieważ po jego śmierci została ona pogrzebana w zapomnieniu. Na początku XX wieku odnaleziono wiele nieznanych wcześniej utworów, które natychmiast podbiły serca melomanów.

Giuseppe Verdi

Giuseppe Verdi był włoskim kompozytorem operowym. Od najmłodszych lat rozwijał edukację muzyczną z pomocą mecenasa i wkrótce zdominował włoską operę. W wieku 30 lat stał się jednym z najbardziej wpływowych kompozytorów operowych na całej scenie klasycznej. Jego najbardziej znane opery to Il Trovatore, Rigoletto i La Traviata. Co więcej, dzięki dochodom z udanych oper był w stanie stać się właścicielem ziemskim i skupić się na życiu prywatnym. Wkrótce jednak powrócił na scenę z nowym popularnym dziełem Aida (1871) i trzema arcydziełami: Otello, Requiem i Falstaff.

Johann Pachelbel

Johann Pachelbel był niemieckim kompozytorem i organistą z końca XVII wieku. Jest dobrze znany z tego, że doprowadził południowoniemieckie organy do szczytu ich popularności. W rzeczywistości był uważany za jednego z największych kompozytorów epoki środkowego baroku ze względu na swoją muzykę sakralną, świecką, chorał i fugę. Dziś najbardziej znany jest z Kanonu D, a także Chaconne f-moll i Toccaty e-moll na organy. Co więcej, jego muzykę można określić jako nieskomplikowaną, przejrzystą, która eksploruje wiele odmian form i technik, a także kombinacji instrumentalnych.