Raphaël Feuillâtre i Eduardo Egüez: Sala Cortot

O wydarzeniu

Gitara przetrwała wieki, nieustannie się odnawiając. Raz intymna i kontemplacyjna, innym razem wirtuozowska i uroczysta, przekracza granice między arystokratycznymi salonami a kręgami robotniczymi. Z historycznego punktu widzenia kontynuuje ona tradycję starszych instrumentów, takich jak vihuela, która pojawiła się w XVI wieku na Półwyspie Iberyjskim. Jako bliski krewny lutni, cieszącej się wówczas ogromną popularnością w pozostałej części Europy, vihuela stała się inspiracją dla wyrafinowanego repertuaru takich kompozytorów jak Alonso Mudarra i Luis de Milán. Gdy pod koniec wieku gitara barokowa stopniowo zyskiwała na znaczeniu, otworzyła się na tradycje ludowe. Twórczość Gaspara Sanza oferuje szeroką panoramę stylów tamtej epoki i ukazuje głęboką fuzję kulturową, czerpiącą w szczególności z wpływów Nowego Świata (o czym świadczy również Kodeks Saldivara, rękopis odkryty w Meksyku). Jednak to właśnie w XIX i XX wieku gitara osiągnęła jedną ze swoich najbardziej dopracowanych form wyrazu, zwłaszcza w Hiszpanii, gdzie kompozytorzy tacy jak Albéniz, Falla, Rodrigo i Granados nadali jej brzmienie, które jest zarówno nostalgiczne, jak i promienne. Dwóch wirtuozów i poetów strun szarpanych spotyka się tutaj, by uczcić ten instrument, który jest gwiazdą świata iberyjskiego.

MILÁN, ORTIZ, SANZ, ALBÉNIZ, TARREGA, PIAZZOLLA…
Pavanas, Jácaras, Canarios, Fandango, Folias, Tarantelas, Milongas i tanga…