Toynbee Hall

Londyn, Zjednoczone Królestwo

Historia Toynbee Hall
W 1873 roku wikariusz Kościoła anglikańskiego Samuel Barnett wraz z żoną Henriettą odrzucili łatwą opcję pracy w parafii w zamożnej dzielnicy i przybyli do St Judes we wschodniej części Londynu. Biskup skomentował to następująco: „St Judes była najgorszą parafią… zamieszkałą głównie przez przestępców”.

Barnettowie niestrudzenie pracowali nad rozwiązaniem tych problemów, ale coraz bardziej dochodzili do wniosku, że potrzebne jest naprawdę radykalne podejście. Pomysł polegał na sprowadzeniu najbardziej uprzywilejowanych osób – przyszłej elity – do najbiedniejszej dzielnicy Londynu, za co musieli zapłacić. Poprzez edukację przyszłych liderów i opiniotwórców Barnettowie mieli nadzieję zmienić społeczeństwo na lepsze.

Mieszkańcy
Toynbee Hall otworzyło swoje podwoje dla mieszkańców w 1884 roku, przyjmując nazwę od Arnolda Toynbee, młodego naukowca i dawnego współpracownika Barnettów, który zmarł – prawdopodobnie z powodu przepracowania – służąc ubogim.

Historycznie rzecz biorąc, kluczowe osobistości przybywały do Toynbee Hall jako młodzi mężczyźni i kobiety, zanim zaczęły wywierać wpływ w wybranych przez siebie dziedzinach. Do najważniejszych mieszkańców należeli Clement Attlee i William Beveridge, którzy przez całe życie utrzymywali kontakt z Toynbee Hall.

Reforma społeczna
Wiele innych ważnych instytucji zajmujących się reformą społeczną rozpoczęło swoją działalność w Toynbee Hall, w tym Workers Educational Association w 1903 r. (obecnie największy pojedynczy dostawca usług edukacyjnych dla dorosłych w Wielkiej Brytanii), jedno z pierwszych biur porad obywatelskich w 1949 r. oraz Child Poverty Action Group w 1965 r.

Toynbee Hall znajdowało się w samym sercu społeczności żydowskich i irlandzkich imigrantów, a jego mieszkańcy szybko zaangażowali się w kampanie na rzecz mniejszości etnicznych, a w latach trzydziestych przeciwko wzrostowi faszyzmu. Działalność nie ograniczała się do tego, co można by określić jako politykę społeczną lub kwestie związane z opieką społeczną. Założyciel ruchu olimpijskiego spędzał czas w Toynbee, Marconi po raz pierwszy zademonstrował swoją bezprzewodową technologię w Wielkiej Brytanii właśnie w Toynbee, a artysta i rzemieślnik Ashbee był również głęboko zaangażowany w działalność ośrodka i jest uznawany za autora projektu logo Toynbee „drzewo życia”.

Pozycja Toynbee Hall, z jedną nogą w establishmentu, a drugą wśród ubogich i powstających związków zawodowych oraz działaczy robotniczych na East Endzie, sprawiła, że stała się ona naturalnym pośrednikiem. Na przykład spotkanie, które doprowadziło do zakończenia strajku generalnego w 1926 roku, jest powszechnie uważane za odbywające się w Toynbee Hall.