Hélène Grimaud

O wydarzeniu

Postrzega muzykę jako kolory, założyła ośrodek ochrony wilków i napisała cztery książki. Hélène Grimaud nie jest zwykłą solistką muzyki klasycznej. Od 2002 roku ta francuska pianistka zdobywa jedną nagrodę za drugą dzięki swoim albumom wydawanym przez Deutsche Grammophon. Obok Rachmaninowa, Brahmsa i Satiego, Beethoven jest jej absolutnym faworytem. Jego niezwykle wymagająca Sonata fortepianowa nr 32 z 1822 roku jest jedną z jego ostatnich kompozycji fortepianowych, zawierającą kontemplacyjną sekwencję wariacji, która następuje po burzliwej części początkowej. Schubert jest znaczącym pominięciem w dyskografii Grimaud, mimo że skomponował on znaczny dorobek na fortepian solo, oprócz swoich pieśni. Grimaud wykonuje jego Sonatę fortepianową D 960, ostatni utwór fortepianowy, jaki Schubert napisał zaledwie sześć lat po śmierci Beethovena. Grimaud zestawia tych dwóch wysoce indywidualnych kompozytorów w ich czarno‐białych utworach pożegnalnych.