Belgijska Orkiestra Narodowa i sale koncertowe

O wydarzeniu

„W całym swoim życiu nie zrozumiałem ani jednego taktu muzyki, ale ją czułem”. Tą mocną wypowiedzią Igor Strawiński oddaje istotę swojej sztuki. Jego muzyka nie jest przeznaczona do analizy, lecz do przeżywania – rytmiczna, barwna i niewątpliwie teatralna, głęboko zakorzeniona w rosyjskim folklorze i rosyjskiej wyobraźni. „Symfonia na instrumenty dęte” rozpoczyna się jako surowy, a jednocześnie hipnotyczny rytuał. Nie ma tu romantycznego liryzmu, a raczej ostro zarysowane bloki dźwiękowe i nieoczekiwane kombinacje instrumentalne, które przekształcają przestrzeń muzyczną. W „Pulcinelli” Strawiński zakłada maskę. Przeszłość zostaje na nowo wymyślona jako figlarny teatr muzyczny, pełen ironii, tańca i nagłych zwrotów akcji. To, co wydaje się znajome, nabiera ostrych krawędzi i teatralnego blasku. Potem pojawia się „Święto wiosny”. Podczas paryskiej premiery utwór wywołał sensację i natychmiast przeszedł do historii. Jego surowe warstwy dźwiękowe, postrzępione rytmy i gwałtowne kontrasty brzmiały szokująco nowocześnie i do dziś pozostają nieodparcie bezpośrednie. „Święto wiosny” pulsuje i tupie, to pogański festiwal wiosenny, na którym zderzają się ruch i dźwięk. Pod batutą Matthew Hallsa muzyka Strawińskiego całkowicie przejmuje kontrolę nad sceną. Zrozumienie jest opcjonalne. Odczucie jest nieuniknione.