Wielki Teatr Liceu: NumEros — Compañía Nacional de Danza

O wydarzeniu

Położony w samym sercu Barcelony słynny Gran Teatre del Liceu będzie gospodarzem wyjątkowego spektaklu, który z pewnością zachwyci zarówno miłośników tańca, jak i pasjonatów sztuki.

Zespół „ Compañía Nacional de Danza ” powraca na scenę Gran Teatre del Liceu, aby zaprezentować potrójny program: „NumEros”. To wyjątkowa okazja, by doświadczyć trzech dzieł choreograficznych autorstwa trzech absolutnych mistrzów choreografii XX wieku: George’a Balanchine’a, który na nowo zdefiniował balet XX wieku i przekształcił go w ruchomą architekturę, w której muzyka staje się przestrzenią, a ciało – czystą strukturą; Williama Forsythe’a, który zdekonstruował język klasyczny aż do granic możliwości i przekształcił go w pole badań nad ciałem, geometrią i współczesną myślą; oraz wreszcie Jacopo Godani, który doprowadził to dziedzictwo do skrajnej fizycznej i wizualnej intensywności, w której matematyczna precyzja współistnieje z instynktowną i radykalnie współczesną energią.
Tytuł „NumEros” zrodził się z twórczego zderzenia dwóch pozornie przeciwstawnych, a jednak głęboko uzupełniających się pojęć: numen i eros. Eros to ucieleśniony impuls życiowy, siła pożądania, która przepływa przez ciało i wprawia je w ruch – to energia twórcza, fizyczny popęd, nadmiar i konieczność. Z kolei numen odnosi się do tego, co niematerialne: niewidzialnej obecności, poetyckiej inspiracji, immanentnej duchowości, która wykracza poza wolę wykonawcy i kieruje gestem poza świadomą kontrolę. Kiedy te dwa bieguny się spotykają, powstaje NumEros – pojęcie, które przywołuje również liczbę jako zasadę porządku, jako ukryty wzór, który nadaje ruchowi strukturę i formę. Program proponuje zatem połączenie pragnienia, inspiracji i struktury – trzech zasadniczych wymiarów twórczego doświadczenia w tańcu.

Wychodząc od tej koncepcji, program łączy dzieła trzech twórców, którzy rozwinęli rygorystyczną, formalną myśl choreograficzną głęboko powiązaną ze strukturami liczbowymi. W ich utworach choreografia jest konstruowana jako pole napięć między tym, co racjonalne, a tym, co cielesne, między tym, co można zmierzyć, a tym, co pozostaje nieredukowalne. Proporcje, powtórzenia, permutacje i sekwencje nie funkcjonują jako proste schematy kompozycyjne, lecz jako terytoria doświadczane przez ciało. Ciało nie wykonuje form, lecz je ucieleśnia, zmienia i poddaje kryzysowi. Taniec staje się zatem procesem, w którym matematyczna precyzja spotyka się z nadmiarem pożądania, a formalna abstrakcja – z afektywną siłą gestu.
NumEros wpisuje się w tradycję choreograficzną, w której ciało jest pojmowane w ruchu. Efektem jest doświadczenie, w którym liczba nie ogranicza ciała, lecz raczej wprawia je w drgania.