Gran Teatre del Liceu: „War Requiem” – Benjamin Britten

O wydarzeniu

Przeżyj czarującą noc pełną muzyki i refleksji w słynnym Gran Teatre del Liceu podczas wykonania „War Requiem” Benjamina Brittena.

Są dzieła, których nie tylko się słucha, ale które się oddycha, przeżywa, a które ostatecznie stają się gestem zbiorowej pamięci. „War Requiem” Benjamina Brittena należy do tej rzadkiej listy dzieł, które od momentu powstania w 1962 roku miały na celu nie tyle poruszenie słuchacza, co otwarcie wyraźnej rany w sumieniu świata.
Prezentując ten utwór w Liceu, Jonathan Nott rozpoczyna swoją kadencję jako główny dyrygent aktem o głębokim symbolizmie: hołdem dla mocy muzyki jako przestrzeni protestu, współczucia i nadziei.

Nott, znany ze swojej analitycznej klarowności i wrażliwości potrafiącej połączyć precyzję z transcendencją, zagłębia się w tę monumentalną partyturę z przekonaniem, że Britten nie pisze requiem dla zmarłych, lecz dla żywych. Jego dyrygowanie, zawsze wyczulone na szczegóły, a jednocześnie otwarte na dramatyczny rozmach, wydobywa dwie dusze tego dzieła: uroczystą liturgię łacińską – z jej echem wieków – oraz wstrząsające wiersze Wilfreda Owena, młodego poety poległego podczas I wojny światowej. Pomiędzy tymi dwoma biegunami rozgrywa się walka, która nie ma charakteru militarnego, lecz moralny: walka o zachowanie człowieczeństwa pośród horroru.
Liceu staje się zatem dźwiękową świątynią, w której zbiegają się trzy światy: wielki chór uosabiający głos ludu, chór dziecięcy – delikatny i promienny niczym obietnica przyszłości – oraz soliści, którzy wcielają się w intymny dramat jednostki uwikłanej w tragedię.
„War Requiem” nie oferuje łatwego pocieszenia. Britten sprawia, że polegli wrogowie rozmawiają ze sobą, ujawnia kruchość pewników i przypomina nam, że wojna, w jakiejkolwiek formie, pozostawia po sobie jedynie spustoszenie. Jednocześnie jednak wskazuje na promyk światła: tę cienką szczelinę człowieczeństwa, która trwa nawet w najciemniejszą noc. Jonathan Nott przekazuje w ten sposób wymowne przesłanie: teatr, podobnie jak sztuka, jest przestrzenią, w której można zmierzyć się z bólem i wyobrazić sobie, z jasnością umysłu i odwagą, inną przyszłość.