Gran Teatre del Liceu: Manon Lescaut

O wydarzeniu

Zanurz się w intensywnym świecie XVIII‐wiecznego romansu i smutku dzięki operze „Manon Lescaut” w prestiżowym Gran Teatre del Liceu.

„Manon Lescaut”, opera w czterech aktach, miała swoją premierę w 1893 roku w Teatro Regio w Turynie. Inspiracją do jej powstania była powieść Abbé Prévosta z 1731 roku „L’histoire du chevalier des Grieux et Manon Lescaut”, która stała się również podstawą opery „Manon” Julesa Masseneta. Sam Puccini napisał kiedyś do swojego wydawcy: „Manon jest bohaterką, w którą wierzę, dlatego nie może nie podbić serc publiczności. Dlaczego nie może być dwóch oper o Manon? Kobieta taka jak Manon może mieć więcej niż jednego kochanka”.

Opera ta była trzecią operą Pucciniego i przyniosła mu pierwsze znaczące uznanie. Ugruntowała jego trwałą reputację i zapoczątkowała udaną współpracę z librecistami Luigim Illicą i Giuseppe Giacosa, z którymi później stworzył trzy arcydzieła: „La bohème” (1896), „Tosca” (1900) i „Madama Butterfly” (1904).

Spotkanie Manon z młodym studentem Des Grieux prowadzi do miłości i ich ucieczki, ale kiedy bogaty Geronte oferuje Manon życie w luksusie, ona waha się i wybiera materialne przyjemności. Nie może jednak zapomnieć o Des Grieux i próbują razem uciec. Zanim im się to udaje, Geronte więzi Manon. Kiedy ponownie uciekają, nieświadomi zbliżającej się zagłady, Manon upada z wyczerpania i umiera w ramionach Des Grieux, wyznając mu miłość. Ich zmagania były daremne.

Partytura jest bogata i pełna życia, przepełniona młodzieńczą energią i wspaniałymi melodiami: od namiętnego duetu Des Grieux i Manon „Vedete? io son fedele” po przejmującą pustkę ostatniej arii Manon „Sola, perduta, abbandonata”, a także „Donna non vidi mai” w akcie I i „In quelle trine morbide” w akcie II.

Produkcja Àlexa Ollé pochodzi z Opery we Frankfurcie. W filmach wprowadzających Manon i jej brat Lescaut są przedstawieni jako nielegalni imigranci przekraczający granicę. Jej uroda i wdzięk prowadzą do molestowania, znęcania się i wykorzystywania. Dzięki miejskim kostiumom Lluca Castellsa i scenografii Alfonsa Floresa Ollé umieszcza te postacie, rozdarte między miłością a dylematami moralnymi, w takich miejscach jak dworzec autobusowy, klub pole dance, w którym Manon błyszczy, czy ciasne cele zapowiadające deportację. Ogromne litery LOVE nieustannie przypominają widzom o nieprzewidywalnej romantycznej namiętności, która przewija się przez operę.

Asmik Grigorian, uznawana za jedną z najlepszych współczesnych sopranistek, daje niezwykły popis wokalny i dramatyczny. Manon wyobrażona przez Ollé, w połączeniu z amerykańskim tenorem Joshuą Guerrero, przedstawia niewinność, wrażliwość, frywolność i intensywną namiętność. Jest to jedna z głównych atrakcji sezonu Gran Teatre del Liceu.