Volker Hartung

Przewodnik

Volker Hartung jest jedną z najciekawszych postaci współczesnej sceny dyrygenckiej. Jego niepowtarzalny styl dyrygowania oraz umiejętność kierowania orkiestrami i solistami sprawiają, że cieszy się ogromną popularnością wszędzie, gdzie pracuje.
Urodzony w Kolonii, naukę gry na skrzypcach i altówce rozpoczął w wieku dziewięciu lat. Amerykańskie stypendia umożliwiły Hartungowi studiowanie gry na altówce i dyrygentury w Juilliard School of Music w Nowym Jorku u Ivana Galamiana, Josepha Gingolda, a następnie Alana de Veritcha, asystenta Williama Primrose'a w California Institute of Arts w Los Angeles, po czym powrócił do Niemiec, aby ukończyć studia u Sergiu Celibidachego w Monachium.
Volker Hartung jest głównym dyrygentem Cologne New Philharmonic od 1986 roku i występował z orkiestrą na wielu międzynarodowych festiwalach muzycznych. Kilkadziesiąt lat doświadczenia jako niezależny, całkowicie niesubsydiowany szef zespołów nauczyło go, jak tworzyć orkiestry i sprawić, by były one rentowne finansowo i artystycznie pomimo różnych przeszkód. Jednym z jego sekretów jest wykonywanie bardzo szerokiego, niezwykle bogatego repertuaru, który nie jest w żaden sposób wyspecjalizowany, oraz elastyczność pozwalająca na płynne przechodzenie do innych gatunków, takich jak muzyka filmowa i rozrywkowa. Jego wykłady na temat historii muzyki i techniki wykonawczej cieszą się międzynarodowym uznaniem.
Volker Hartung objął stanowisko głównego dyrygenta Nowej Orkiestry Filharmonicznej w Kolonii w 1986 roku. Został wyszkolony w tradycji niemieckich orkiestr symfonicznych i operowych. Pod wpływem dyrygentów Evgeny'ego Mravinsky'ego i Sergiu Celibidache'a Hartung rozwinął szczególne zrozumienie francuskich, niemieckich i słowiańskich tradycji muzycznych. Szczególne wrażenie wywarł na nim Arturo Toscanini i jego wpływ na amerykańską scenę muzyczną. Atmosfera i profesjonalizm szkolenia muzycznego stały się dla Hartunga wzorem do połączenia duchowości muzyki europejskiej z bezpośrednią, dionizyjską i apollińską dyscypliną oraz wiernością amerykańskiego podejścia do muzyki.
W przeciwieństwie do wielu młodych dyrygentów, których szkolenie miało charakter wyłącznie akademicki, Hartung był aktywny we wszystkich dziedzinach muzyki. W młodości był solistą grającym na altówce i muzykiem kameralnym w kręgach profesjonalnych. Następnie udowodnił swoje umiejętności jako dyrygent, dyrektor artystyczny i menedżer orkiestry. W rezultacie dysponuje bogatym repertuarem, który stale się powiększa i który przekazuje swoim muzykom podczas intensywnych prób.
Zamiast powszechnej tendencji do specjalizacji, Hartung oferuje swoim muzykom kompleksowy program muzyczny. Oprócz historycznych, dramatycznych i symfonicznych tradycji muzyki zachodniej, Hartung poświęca swoją energię również teatrowi muzycznemu i mediom audiowizualnym.