Büyü ve Tutku — Purcell’den Debussy’ye Müzikal Bir Yolculuk

Etkinlik Hakkında

St. Andrew's Church of Scotland ’in sıcak taş duvarlarının içinde, müzik severler yolculuklarına bir ara verip zarafet, dram ve rüya gibi bir güzelliğin dünyasına davet ediliyor. Büyü ve Tutku — Purcell’den Debussy’ye Müzikal Bir Yolculuk (Incanto e Passione — Un viaggio musicale da Purcell a Debussy), Henry Purcell’in “Dido’nun Ağıtı” ve Antonio Vivaldi’nin “Vedrò con mio diletto” adlı eserlerinin teatral yoğunluğundan, Claude Debussy’nin “Clair de Lune” ve Gabriel Fauré’nin “Après un rêve” adlı eserlerinin zarif renklerine kadar, Avrupa boyunca ifade gücü yüksek bir yol izliyor.

Violoncello da Spalla Hakkında Notlar
“17. yüzyıl ile 18. yüzyılın ilk yarısı arasında, violoncello da spalla, en azından kemancılara sunduğu geniş imkânlar nedeniyle aralarında popüler bir enstrümandı.
Kemancılar bu enstrümanı bas hattını, eşlikleri ve hatta obbligato solo bölümlerini çalmak için kullanırlardı. Besteciler bu enstrüman için ya da bu enstrümanla çalınabilecek sonatlar ve konçertolar besteledi; ayrıca kilise veya oda müziği kantatlarındaki aryalarda obbligato enstrümanı olarak yaygın bir şekilde kullanıldı.
Kuzey İtalya’dan gelen çellistler ve kemancılar Avrupa’nın dört bir yanını dolaştı. Katalonya’da Caldara, Bononcini ve Dall’Abaco izlerini bıraktı. Barselona’lı kemancı, baş çellist ve araştırmacı Diana Roche, 17. yüzyılın sonlarından 18. yüzyılın ortalarına kadar solo ve obbligato bölümlerinde düzenli olarak küçük beş telli çelloyu kullanan Katalan bestecilerin geniş bir kilise kantatları külliyatı üzerinde araştırma yürütüyor.
Müzelerde, bugün kullandığımız omuz çellosuna çok benzeyen bazı enstrümanlar hâlâ bulunmaktadır. Johann Sebastian Bach’ın dostu ve enstrüman ustası Johann Christian Hoffman tarafından yapılanlar, sadece en ünlü ve en önemli örneklerdir. Bu türden beş enstrümanın varlığından haberdarız: ne yazık ki ikisi savaş sırasında kayboldu. Hâlâ var olanlardan biri Leipzig’de, biri Brüksel’de ve biri de Berkeley’de bulunmaktadır. Bu beş enstrümandan biri, Carl Philip Emanuel Bach’ın ölümünden sonra hazırlanan envanterde yer almaktadır; bir diğeri ise İkinci Dünya Savaşı’na kadar Thomaskantor’a aitti.