Raphaël Feuillâtre ve Eduardo Egüez: Cortot Salonu

Etkinlik Hakkında

Gitar, yüzyıllar boyunca varlığını sürdürmüş ve kendini sürekli olarak yeniden keşfetmiştir. Bazen samimi ve düşünceli, bazen de virtüöz ve neşeli bir karakter sergileyen bu enstrüman, aristokrat salonları ile işçi sınıfı çevreleri arasındaki sınırları aşmaktadır. Tarihsel olarak, gitar, 16. yüzyılda İber Yarımadası’nda ortaya çıkan vihuela gibi daha eski enstrümanların geleneğini sürdürmektedir. Avrupa’nın geri kalanında büyük popülerliğe sahip olan lavtanın yakın bir akrabası olan vihuela, Alonso Mudarra ve Luis de Milán gibi besteciler arasında zarif bir repertuara ilham kaynağı olmuştur. Barok gitar, yüzyılın sonlarına doğru giderek öne çıkarken, halk geleneklerine de kapılarını açmıştır. Gaspar Sanz’ın eseri, dönemin üsluplarının geniş bir panoramasını sunar ve özellikle Yeni Dünya’dan gelen etkilerle beslenen derin bir kültürel kaynaşmayı ortaya koyar (Meksika’da keşfedilen bir el yazması olan Codex Saldivar da bunu doğrulamaktadır). Ancak gitar, en olgun ifade biçimlerinden birine 19. ve 20. yüzyıllarda ulaştı; özellikle İspanya’da Albéniz, Falla, Rodrigo ve Granados gibi besteciler, gitarın hem nostaljik hem de ışıltılı bir ses kazanmasını sağladı. Telli çalgıların iki virtüözü ve şairi, İber dünyasının yıldız enstrümanını kutlamak üzere burada bir araya geliyor.

MILÁN, ORTIZ, SANZ, ALBÉNIZ, TARREGA, PIAZZOLLA…
Pavanas, Jácaras, Canarios, Fandango, Folias, Tarantelas, Milongas ve Tangolar…