Volker Hartung

Kondüktör

Volker Hartung, günümüzün en ilginç orkestra şeflerinden biridir. Kendine özgü orkestra şefliği stili ve orkestraları ve solistleri yönetmedeki becerisi, çalıştığı her yerde onu çok popüler kılmaktadır.
Köln'de doğan Hartung, dokuz yaşında keman ve viyola öğrenmeye başladı. Amerikan bursları sayesinde Hartung, New York'taki Juilliard School of Music'te Ivan Galamian, Joseph Gingold ve ardından Los Angeles'taki California Institute of Arts'ta William Primrose'un asistanı Alan de Veritch ile viyola ve orkestra şefliği eğitimi aldıktan sonra Almanya'ya dönerek Münih'te Sergiu Celibidache ile eğitimini tamamladı.
Volker Hartung, 1986'dan beri Köln Yeni Filarmoni Orkestrası'nın baş şefi olarak görev yapmaktadır ve orkestra ile birçok uluslararası müzik festivalinde sahne almıştır. Bağımsız, tamamen sübvansiyonsuz bir topluluk başkanı olarak edindiği onlarca yıllık deneyim, ona orkestraları nasıl kuracağını ve çeşitli engellere rağmen onları finansal ve sanatsal açıdan ayakta tutmayı öğretmiştir. Sırlarından biri, çok geniş, son derece zengin, kesinlikle uzmanlaşmamış bir repertuar sunmak ve film müziği ve hafif müzik gibi diğer türlere sorunsuzca geçebilecek kadar esnek olmaktır. Müzik tarihi ve performans tekniği üzerine verdiği dersler uluslararası üne sahiptir.
Volker Hartung, 1986 yılında Köln Yeni Filarmoni Orkestrası'nın baş şefi olarak göreve başladı. Alman senfoni orkestraları ve opera geleneğinde eğitim aldı. Şefler Evgeny Mravinsky ve Sergiu Celibidache'nin etkisiyle Hartung, Fransız, Alman ve Slav müzik geleneklerine özel bir anlayış geliştirdi. Arturo Toscanini ve onun Amerikan müzik sahnesine etkisi onu özellikle etkiledi. Hartung, buradaki müzik eğitiminin atmosferini ve profesyonelliğini, Avrupa müziğinin maneviyatını Amerikan müzik yaklaşımının doğrudan, Dionysosçu ve Apolloncu disiplini ve sadakatiyle birleştirmek için model olarak aldı.
Eğitimi yalnızca akademik olan birçok genç şeften farklı olarak, Hartung müziğin tüm alanlarında aktif olmuştur. İlk yıllarında profesyonel çevrelerde solo viyola sanatçısı ve oda müzisyeni olarak çalıştı. Daha sonra şef, sanat yönetmeni ve orkestra yöneticisi olarak yeteneğini kanıtladı. Sonuç olarak, sürekli büyüyen ve yoğun provalarda müzisyenlerine aktardığı geniş bir repertuara sahiptir.
Yaygın uzmanlaşma eğiliminin yerine, Hartung müzisyenlerine kapsamlı bir müzik programı sunar. Batı müziğinin tarihi, dramatik ve senfonik geleneklerinin yanı sıra, Hartung enerjisini müzik tiyatrosuna ve görsel-işitsel medyaya da adamıştır.